MU16 verliezen op grandioze wijze

De Westland Stars MU16 verloren in Katwijk hun laatste wedstrijd van 2011 met 66-30. En waren na de wedstrijd trots op zichzelf om wat er gepresteerd was.

Huh? Wat? Op grandioze wijze verliezen? Kan dat? Ja, dat kan. De Westland Stars MU16 lieten in de helse uitwedstrijd tegen Grasshoppers MU16 zien hoe.

Zes heldinnen
Zes speelsters verzamelden om 10:30 bij de Westlandhal. Sally, Stephanie, Salomat, Anysa en Naomi hadden allemaal nog het zware, maar leuke schooltoernooi van de vorige dag in hun benen zitten. Emmely van de MU14 zorgde er voor dat we in ieder geval nog één wissel hadden. Emmely = heldin.

Op naar Grasshoppers. Inmiddels in onze koppies een aartsvijand. Dat geel/zwart maakt heftige emoties los in bij de meiden. Iedereen ziet er tegenop om in sporthal Cleyn Duin te spelen. Vreemd, want we spelen daar altijd onze meest legendarische wedstrijden.

Omkleden, warmlopen. Zes Westlandse meisjes, Anysa met haar 1,77 (ongeveer) als langste. Kijken we naar de andere kant van het veld. Elf Grasshoppers, waarvan zeker zes speelsters langer zijn dan Anysa. Top.

Uitdagingen
Weet u wat zo leuk is aan de MU16? Die maakt het niet uit. Kom maar met je uitdagingen. Kom maar met je lengte. Kom maar met je talent, je techniek en je tactieken. Kom maar met je publiek. Breng je ellebogen, je heupzwiepers en schouderduwen mee als je het veld in stapt. Prima, hoe heftiger, zwaarder en angstaanjagender de uitdaging, hoe leuker dit Stars MU16-team het vind.

Dus hup, daar gingen we de loopgraven in. Vechten, knokken, strijden. Maar helaas leek het in de eerste helft een kansloze strijd. De fouten liepen harder op dan de score. De grote Katwijkse meiden speelde het spel slim, fysiek en maakte het ons zeer lastig.

Resultaat: met rust stond het 48-11 voor Grasshoppers. En stonden Stephanie en Salomat op vier fout, Naomi op drie en Sally op twee. Voorspelling op dat moment: we eindigen met drie speelsters en een eindstand van ongeveer 120-15.

Nooit, nooit, nooit opgeven
Althans, dat dacht iedereen. Maar dat zei niemand. Want dit zijn de Westland Stars. De meest onmogelijke bergen beklimmen, daar zijn we voor gemaakt. Klappen vangen voor elkaar. Je lichaam in de strijd gooien voor de ander. Waar de één faalt, springt de ander in de bres. Strijden en pijn lijden voor het team en nooit, nooit, nooit opgeven.

De nieuwe tactiek: in een halve zone-verdediging gaan staan, wat we nog nooit getraind hadden, waarbij de bucket ons fort werd wat door iedereen snoeihard verdedigd werd en waarbij Anysa als Laatste Man op elke bal in de buurt van basket moest uitstappen. De aanval werd simpel: een bal krijgen is rammen naar de basket. Gaan tot je kan scoren. Loop je jezelf vast, dan pass je uit en gaat de volgende bunkerhard naar binnen, als een soort kamikaze-piloten. Dat is namelijk iets waar we nog op moesten oefenen en voor de winst hoefden we het toch niet meer te doen. Kwam dus mooi uit.

Vechten voor je teamgenoten
Mensen, echt, u gelooft het niet. De Stars MU16 stegen boven zichzelf uit in de tweede helft. De Grasshoppers wisten niet wat hun overkwam. De verdediging? Potdicht. Naomi, Sally, Stephanie, Emmely en Salomat gingen voorop in de strijd en hielden constante druk op de speelster met de bal. Kwam de bal toch in de bucket (meestal door een gemist schot), dan stond daar Anysa nog een betonnen muur te imiteren. Klap na klap, maar ook blok na blok en rebound na rebound. En waar het misging, sprong Naomi vaak weer goed bij.

Het enige verschil tussen een middeleeuwse veldslag van historische helden en de verdediging van de Westland Stars was het feit dat de Westland Stars geen harnas droegen. De vonken en vlammen schoten er vanaf.

En die aanval? Doordat iedereen ineens dreiging had, ontstond er veel meer ruimte, waar weer goed in gesneden en gepasst werd. Ondanks dat we maar zes speelsters hadden, bleven we rennen, sprinten en sneden we de vijandige bucket in. Emmely, Salomat, Sally en Stephanie zijn normaal meer van het passen, maar hun acties richting de basket tilde het niveau van het hele team op. Want vaak gingen ze met succes.

Tweede helft winnen
Zo vaak zelfs, dat de tweede helft gewoon gewonnen werd. Grasshoppers werd volledig overklast. Het was dat het Katwijkse team over meer lengte beschikte en een handige guard die waarschijnlijk in de MU14 op het hoogste niveau speelt, anders was de schade nog groter geweest.

O ja, en het feit dat Stephanie in het halverwege het derde kwart en Salomat halverwege het vierde kwart het veld moesten verlaten met vijf fout. Geen wissels en zelfs met vier speelsters spelen. De score toen we met vier speelsters stonden? 3-2 voor Grasshoppers.  In vier minuten tijd. En dat zegt alles over de vechtlust en wilskracht van het Westlandse team, die er toen al 36 minuten bikkelen op hadden zitten.

Meiden met een enorm heldinnenhart
Dus als we zeggen dat we verliezen op grandioze wijze, dan bedoelen we dit. Bloed, zweet en absoluut geen tranen want dat gunnen we de tegenstander niet. Trots en met opgeheven hoofd na afloop de tegenstander respectvol de hand schudden, ook al staat er 66-30 op het bord in hun voordeel.

Er zijn nog een miljoenmiljard technische en tactische dingen te leren. Maar de mentaliteit en het enorme hart van deze Westland Stars MU16 maken het volledige verschil.